Lees waar onze studenten praktijkervaring hebben opgedaan en wat ze daar leerden.
Hallo, Ik ben Shaniqua Schoop en ik ben ik 19 jaar. Ik zit nu in mijn laatste jaar van de Theateropleiding op PACT Amsterdam. Na school ben ik natuurlijk veel bezig met stages lopen en vanaf mijn tweede jaar op deze opleiding mocht ik daar een hele bijzondere stage aan toevoegen. Ik speel namelijk sinds het begin van mijn tweede leerjaar in de TV-serie: Checkpoint op Zapp.
Een droom die uitkomt voor mij.
Ik heb altijd al interesse gehad in tv en film maar het bleef altijd bij kleine figuratie klussen, tot ik op het internet een auditie oproep tegenkwam. Ze waren op zoek naar nieuwe test teamleden voor de tv serie ‘Checkpoint’. Ik twijfelde geen moment en heb mij gelijk aangemeld want die serie kende ik nog van vroeger. Na 3 hele leuke auditie rondes en alweer 2 maanden verder kreeg ik bericht dat ik was aangenomen als 1 van de 5 nieuwe testteam leden!
Inmiddels heb ik alweer 3 seizoenen opgenomen en mijn leven is toch echt wel een beetje veranderd. Ik word weleens herkend op straat (vooral door kinderen want het programma is gericht op de doelgroep: 9 tot 13 jaar.) en op Instagram krijg ik berichtjes van mensen die zeggen dat ze elke aflevering kijken en fan van mij zijn! Dit is natuurlijk heel leuk om te horen maar Checkpoint is ook wel echt hard werken. De draaidagen zijn namelijk tijdens schooltijd en kunnen wel 10 uur of langer zijn. Dus heel vroeg opstaan vaak maar ik doe het met liefde.
Voor de mensen die Checkpoint niet kennen: dit is een tv programma met een testteam van 12 personen en een presentator. Wij mogen de gekste, leukste en engste dingen uittesten. Ik heb al van alles mogen doen: van opnames in een echte gevangenis naar slangen te eten geven. Het kan allemaal bij Checkpoint dus dat maakt het allemaal ook zo leuk! We krijgen geen tekst en weten dan ook niet van te voren wat voor test wij moeten doen. Dat maakt het spannend maar ook spontaan. Dat wij geen tekst hebben betekend niet dat we niet gefocust moeten blijven. Wij moeten zelf antwoorden bedenken op vragen die misschien gesteld gaan worden, we moeten niet vergeten welke handelingen we hebben gedaan ,want hier worden wij later over geïnterviewd (een testimonial heet dat) en we moeten ten alle tijden de strijd tussen de jongens en de meiden spannend en spontaan houden. Veel te gelijk maar heel erg leuk.
Naast Checkpoint ben ik ook nog veel bezig met theater. Ik heb vorig schooljaar bij Toneelgroep Amsterdam gespeeld en speel dit jaar in een voorstelling van de Toneelmakerij. En heb ik mijn eigen YouTube kanaal genaamd: Shaniqua TV, waarin ik iedereen meeneem naar alle spannende dingen die ik doe in mijn leven. Ook heel belangrijk om zeker niet te vergeten is de Checkpoint Theatershow. Omdat Checkpoint al zo lang bestaat en erg populair is bij kinderen hebben wij nu ook een theatershow genaamd: Checkpoint Theater waarin we langs 26 grote theaters gaan in heel Nederland om de kinderen Checkpoint van dichtbij te laten meemaken. De theatershow is wel gescript maar hierdoor zeker niet minder spannend. Met deze theatershow sta ik in april 2017 zelfs in de RAI! Lekker dichtbij school dus. Ik heb nu dus een heel druk leven maar ik zou het niet anders willen. 27 december begint seizoen 13 van Checkpoint alweer en in januari beginnen we met het filmen van seizoen 14. Ik ben dus sowieso nog een jaartje op tv te zien en daarna zien we wel verder.
Bij DeGasten leer je met je medespelers, regisseurs, schrijver en dramaturg een voorstelling te maken die als acteur dicht bij jezelf blijft met jouw zicht op dat onderwerp. DeGasten maakt fysiektheater voorstellingen waar alleen de nodige taal gebruikt word. Het grote gedeelte van de boodschap word vertaald in beweging. Door bewegingsfrases, dans en emoties wordt het publiek hopelijk meegenomen in een verhaal dat herkenbaar is voor het publiek. Doordat de voorstelling geen duidelijke taallijn heeft zal het publiek zelf moeten nadenken over de dingen die gebeuren. Deze vorm word ook wel een abstractere vorm genoemd.
De voorstellingen die gemaakt worden liggen vaak tussen het abstracte en het duidelijke theater in. In de voorstelling word gebruik gemaakt van verschillende soorten muziek waar het publiek contant word entertaint, verrast, geschrokken en ga zo maar door.
Door middel van een goede basis die je tijdens de repetities opbouwt kun je later tijdens het spelen van je voorstelling overzicht houden, interactie met je medespelers en publiek gebruiken in je spel en dicht bij je eigen gevoel blijven. In de begin periode worden er opdrachten gedaan waar je overzicht op de ruimte, jezelf en je medespelers om bewust te worden van dit alles. Zodat je op de vloer altijd op elkaar en jezelf kunt vertrouwen. Het vertrouwen in elkaar wordt ook d.m.v. oefeningen opgebouwd en wordt er juist gekeken naar wat jij nodig hebt als acteur in de persoonlijke weg die jij aflegt op dat moment. In het ‘maak proces’ wordt er gekeken naar wat jij interessant vind, wat jou aan gaat, wat jij wilt vertellen. Je mening is daarin erg belangrijk, door allemaal een eigen mening te hebben over een onderwerp kun je verschillende lagen verwerken in een voorstelling en maak je je eigen lijn die niemand kan vervangen. Je zult veel gesprekken voeren en je samen met je groep verdiepen in het onderwerp. Veel onderzoek is erg belangrijk omdat het maken van de voorstelling niet een standaard manier is. De voorstelling wordt gemaakt door een jaar lang puzzelstukjes te maken in de vorm van inspiraties, choreografieën, teksten en bewegingen. Twee weken in de vakantie nog meer puzzel stukjes maken. Daarna zullen er van de 1000 puzzelstukjes in diezelfde periode van twee weken een voorstelling gemaakt worden van 100 of 200 of 300 puzzelstukjes. Om de juiste intenties te geven zal je de globale boodschap moeten begrijpen.
Ikzelf heb heel erg genoten van 2 producties mee doen met DeGasten. Het is voor mij een belangrijke leerschool geweest om mijzelf en het theater vak tot zover mogelijk was te ontdekken. Zodra je alles geeft aan de regisseurs zal je dezelfde energie terug krijgen. Er wordt hard gewerkt en dat vereist toewijding en doorzettingsvermogen. Als je klaar staat voor een uitdaging en je niet snel uit het veld geslagen word, is dit een geweldige stage.
Theater na de Dam was voor mij een erg mooie en emotionele ervaring. Het onderwerp was de Tweede Wereld Oorlog en dat is natuurlijk nogal geladen. Daardoor moet je ook best wel oppassen met wat voor voorstelling je gaat neerzetten. Ik heb gespeeld onder de regie van Ilon Lodewijks. Zij liet ons eigen stukken schrijven en maken en heeft zo de voorstelling gemaakt. Natuurlijk heeft zij alles aangepast en zo gemaakt dat het allemaal op zijn plaats viel. Haar regie was erg goed.
We hebben in de loop van het proces ouderen geïnterviewd die zelf de Tweede Wereld Oorlog hebben meegemaakt. Het was zo speciaal dat zij hun persoonlijke verhaal met ons wilde delen. Met die verhalen hebben wij scenes gemaakt en teksten geschreven zonder al teveel van hun verhalen af te wijken. De mensen bij wie ik in de groep zat waren allemaal betrokken met het stuk en gaven net zoals ik om de verhalen van de ouderen. Je moet wel zorgen met persoonlijke verhalen van mensen dat het ook goed en mooi wordt verteld. Dus daar hebben we allemaal enorm veel tijd is gestoken.
We zaten met veel verschillende leeftijden in de groep. Ik vond dat aan het begin best lastig omdat ik bijna de oudste was. Maar iedereen is zo toegewijd aan het project dat iedereen goed met elkaar om gaat. Ik heb echt een enorm leuke tijd gehad, hele mooie en heftige verhalen gehoord en we hebben een prachtige voorstelling neergezet. Ik vond het een geweldig project en ik ga het dit jaar sowieso weer doen!
